هیچ ‌کس کاش نباشد نگهش بر راهی

هیچ ‌کس کاش نباشد نگهش بر راهیچشم بر در بود و دلبر او دیر کندصائب تبریزی

ای که می پرسی چه پیش آمد که پیدا نیستی؟

سخت می خواهم که در آغوش تنگ آرم تو راهر قدر افشرده ای دل را، بیفشارم تو را.عمرها شد تا کمندِ آه را چین می کنمبر امید آن که روزی در کمند آرم تو را.از لطافت گر چه ممکن نیس...

تو صبح عالم‌افروزی ...

تو صبح عالم‌افروزی و من شمع سحرگاهیگریبان باز کن در صبح تا من جان برافشانمصائب تبریزی