» حکایت شبانی که، از غایت همت، تیغ را آیینه وجاهت، و قلم را عمدهٔ دولت خود ساخت

تو چرا جمله نبات و شکری، تو چرا دلبر و شیرین نظری

غافل از مور مشو گرچه سلیمان باشی