» جستن آن درخت که هر که میوه آن خورد نمیرد (مثنوی، مولوی،دفتر دوم،3645)

تو چرا جمله نبات و شکری، تو چرا دلبر و شیرین نظری

غافل از مور مشو گرچه سلیمان باشی