محفل آرا
چه محفل آرایی چه شیرین سخنی
نمیکنم باور که مهمان منی
نمی کنم باور که با خندهی خود
سکوت سنگین را چنین میشکنی
قدم نهادی در خانهی من
شد از تو روشن کاشانهی من
سبو بیفکن ، پیاله بشکن
که باده مستی ندهد
خوشا به حالی که خود مجالی
به مِی پرستی ندهد
تو نور چشمان منی بر دو چشمم قدمت
مرو از این خانه مرو تا نمیرم ز غمت
به کنارم تو بمان به شام تارم تو بمان
تو بمان تا غم عاشق برسد
همه سودای تو دارم تو بمان ..
.
وبلاگ گزیده اشعار / اشعار عارفانه / اشعار عاشقانه
