(مولوی، مثنوی، دفتر اول، بیت ۲۹۸۰)
اگر به هر دردسری، به هر حرفی که مردم میزنند و این مغایر با ذهن شما است، پُرکینه بشوی، واکنش نشان بدهی، صیقل پیدا نمیکنی. پس باید صبر کنی، فضا را باز کنی، درد هشیارانه اگر لازم است بکشی، که آینه بشوی. این آینه همان دارو است، آینه هشیاری ناظر است، آینه درواقع آگاه شدن هشیاری از خودش است، زندگی از خودش است، ذات شما روی خودش قائم میشود، درضمن ذهن و فکرها را هم میبیند.
اگر قرار باشد فوراً فرار کنی به ذهن و «پُرکینه» بشوی، کجا بیصیقل بشوی؟!
امروز هم فهمیدیم کینه یکی از شکافها است که شما باید پُر کنید، باید ببندید و ذهن شما از طریق کینه انرژی زیادی هدر خواهد داد. اگر کینه دارید، باید درمانش کنید، باید بیندازید.
《پرویز شهبازی》
وبلاگ گزیده اشعار / اشعار عارفانه / اشعار عاشقانه
مطلب مرتبط
نکاتی مهم برای غذاهای پروتئینی نرم برای سالمند
