» تشنۀ وصلِ تواَم ...

تشنۀ وصلِ تواَم ...

کعبۀ جان‌ها تویی، گِردِ تو آرَم طَواف

جغد نِیَم، بر خراب هیچ ندارم طواف


پیشه ندارم جُزین، کار ندارم جُزین

چون فلکم، روز و شب پیشه و کارم طواف


بهتر ازین یار کیست؟ خوش‌تر ازین کار چیست؟

پیش بُتِ من سجود، گِردِ نگارم طواف


رَخت کشیدم به حج، تا کنم آنجا قرار

بُرد عرب رَختِ من، بُرد قرارم طواف


تشنه چه بیند به خواب؟ چشمه و حوض و سبو

تشنۀ وصلِ تواَم، کی بگذارم طواف؟


چون‌که بَرآرَم سجود، بازرَهَم از وجود

کعبه شَفیعم شود، چون‌که گُزارم طواف


حاجیِ عاقل طواف چند کند؟ هفت هفت

حاجیِ دیوانه‌ام، من نَشُمارم طواف


گفتم گُل را که خار کیست؟ زِ پیشش بِران

گفت: بسی کرد او گِردِ عِذارم طواف


گفت به آتش هوا: دود نه درخوردِ توست

گفت: بِهِل تا کند گِردِ شَرارم طواف


عشق مرا می‌ستود کاو همه شب همچو ماه

بر سر و رو می‌کُند گِردِ غبارم طواف


همچو فلک می‌کند بر سرِ خاکم سجود

همچو قَدَح می‌کند گِردِ خمارم طواف


خواجه عجب نیست اینْک من بِدَوم پیشِ صید

طرفه که بر گِردِ من کرد شکارم طواف


چار طبیعت چو چار گردنِ حَمّال دان

همچو جنازه مَبا بر سرِ چارم طواف


هست اثرهایِ یار در دِمنِ این دیار

ورنه نبودی بَرین تیره‌دیارم طواف


عاشقِ ماتِ وِیَم، تا بِبَرَد رَختِ من

ورنه نبودی چنین گِردِ قمارم طواف


سروِ بلندم که من، سبز و خوشم در خزان

نی چو حَشیشی بُوَد گِردِ بهارم طواف


از سپهِ رَشکِ ما تیرِ قضا می‌رسد

تا نکُنی بی‌‌سِپَر گِردِ حِصارم طواف


خشتِ وجودِ مرا خُرد کُن ای غم، چو گَرد

تا که کُنم همچو گَرد گِردِ سَوارم طواف


بس کن و چون ماهیان باش خموش اندر آب

تا نه چو تابه شود بر سرِ نارم طواف


 دیوان شمس -مولوی

فرم ارسال نظر


مطالب پیشنهادی از سراسر وب




  ساخت وبلاگ  


آخرین مطالب این وبلاگ

آخرین مطالب مجله


تبلیغات هدفمند و تحت سئو در بلاگسازان تبلیغات هدفمند و تحت سئو در بلاگسازان مشاهده