از حادثهٔ جهان زاینده مترس، وز هرچه رسد چو نیست پاینده مترس

» از حادثهٔ جهان زاینده مترس، وز هرچه رسد چو نیست پاینده مترس

از حادثهٔ جهان زاینده مترس

وز هرچه رسد چو نیست پاینده مترس

این یکدم عمر را غنیمت میدان

از رفته میندیش وز آینده مترس

مولوی

حادثه‌های دنیا، همچون زایندگی طبیعت، پیوسته در جریان‌اند؛ یعنی جهان دائماً در حال دگرگونی و تغییر است، زایش و مرگ، شادی و اندوه، آمدن و رفتن. از این تغییرات نگران مباش، چون ماهیت هستی همین است. هر آنچه در جهان به سراغت می‌آید ـ چه غم، چه شادی، چه رنج، چه نعمت ـ چون همیشگی نیست و پایدار نمی‌ماند، نباید موجب ترس و اضطراب تو شود. ثبات در کار دنیاست، اما ثبات در ناپایداری. اگر چیزی ناپایدار است، پس نترس، چون خواهد گذشت. بنابراین، در برابر ناملایمات صبور باش و فریب خوشی‌ها را هم نخور. نگاهت را به جاودانگی و درک حقیقت هستی متمرکز کن، نه بر وقایع زودگذر. این بیت دعوتی است به دل‌آرامی و بی‌نیازی در برابر تلاطم‌های زندگی، چرا که هیچ‌چیز در این جهان مانا نیست