ای بینوا، که فقر تو، تنها گناه توست !
در گوشه ای بمیر! که این راه،راه توست
این گونه گداخته ،جز داغ ننگ نیست
وین رخت پاره،دشمن حال تباه توست
در کوچه های یخ زده ،بیمار و در بدر
جان می دهی و مرگ تو تنها پناه توست
باور مکن که در دل شان میکند اثر
این قصه های تلخ که در اشک و آه توست
اینجا لباس فاخر و پول کلان بیار
تا بنگری که چشم همه عذر خواه توست
در حیرتم که از چه نگیرد درین بنا
این شعله های خشم که در هر نگاه توست
وبلاگ گزیده اشعار / اشعار عارفانه / اشعار عاشقانه
