گر دست دهد هزار جانم
در پاى مباركت فشانم
.
آخر به سرم گذر كن اى دوست
انگار كه خاک آستانم…
.
هر حكم كه بر سرم برانى
سهل است، ز خويشتن مرانم!
.
تو خود سر وصل ما ندارى
من عادت بخت خويش، دانم…
.
هيهات! كه چون تو شاهبازى
تشريف دهد به آشيانم
.
گر خانه محقر است و تاريک،
بر ديده ی روشنت نشانم!
.
گر نام تو بر سرم بگويند
فرياد برآيد از روانم!
.
شب نيست كه در فراق رويت
زارى به فلک نمی رسانم…
.
آخر نه من و تو دوست بوديم؟
عهد تو شكست و من همانم!
.
من، مُهره ی مِهر تو نريزم
الا كه بريزد استخوانم
.
من ترک وصال تو نگويم
الا به فراق جسم و جانم
.
مجنونم اگر بهاى ليلى
ملك عرب و عجم ستانم
.
شيرين زمان تويى به تحقيق
من بنده خسرو زمانم
.
شاهى كه ورا رسد كه گويد
مولاى اكابر جهانم؛
ايوان رفيعش آسمان را
گويد تو زمين، من آسمانم؛
دانى كه ستم روا ندارد
مگذار كه بشنود فغانم!
.
هر كس به زمان خويشتن بود
من سعدى آخرالزمانم...!
.
سعدی
وبلاگ گزیده اشعار / اشعار عارفانه / اشعار عاشقانه
