هرگز از دور زمان ننالیده بودم و روی از گردش آسمان درهم نکشیده بودم ،مگر وقتی که پایم برهنه مانده بود و استطاعت پای پوشی نداشتم به جامع کوفه درآمدم دلتنگ یکی را دیدم که پای نداشت سپاس نعمت حق بجای آوردم و بر بی کفشی صبر کردم.
مرغ بریان به چشم مردم سیر کمتر از برگ تره بر خوان است
وانکه را دستگاه و قوت نیست شلغم پخته مرغ بریان است
وبلاگ گزیده اشعار / اشعار عارفانه / اشعار عاشقانه
